FAZER LOGINLeo's POVAlas-tres ng madaling-araw nang magising ako sa mahina ngunit tuloy-tuloy na pag-iyak ni Leonel.Agad akong napabangon.Sa mahinang ilaw ng bedside lamp, nakita ko si Chloe na nakaupo sa gilid ng kama. Yakap niya ang anak namin, nanginginig ang mga kamay habang pilit itong pinapatahan. Halata sa mukha niya ang pagod at takot."Leo..." mahina niyang tawag, halos mabasag ang boses. "Mainit na mainit siya. Kanina pa siya umiiyak. Ayaw niyang dumede, tapos parang nanghihina siya."Lumapit ako agad at hinawakan ang noo ni Leonel.Napasinghap ako.Napakainit.Sa isang iglap, naglaho sa isip ko ang mga meeting, kontrata, at responsibilidad sa kumpanya. Wala nang mahalaga kundi ang anak naming namumula ang mukha at ang asawa kong pilit na pinipigilan ang pagluha."Let's go," agad kong sabi. "Dadalhin natin siya sa ospital."Mabilis kaming kumilos.Habang inaayos ni Chloe ang diaper bag at mga gamit ni Leonel, ako naman ang tumawag sa pediatrician at naghanda ng sasakyan."Huwag kang
Leo's POVSunod-sunod ang meetings ko buong linggo. Halos bawat oras ay may kontratang kailangang pirmahan, board meeting na kailangang daluhan, at mga sangay ng kumpanya na dapat bisitahin.Pero may isang bagay na hindi ko kailanman hahayaang mawala sa iskedyul ko—ang oras para kay Chloe.Alam kong madalas akong kainin ng trabaho. At alam ko ring hindi sapat ang sabihing ginagawa ko ang lahat ng ito para sa pamilya namin. Kailangan ko ring iparamdam sa kanya na kahit gaano ako kaabala, siya pa rin ang pinakamahalagang bahagi ng buhay ko."Sigurado ka bang okay lang kay Tita Adele na siya muna ang bahala kay Leonel?" tanong ko habang inaayos ang manipis na kuwintas sa leeg niya.Napangiti ako habang pinagmamasdan siya. Nakasuot siya ng simpleng cream-colored dress na lalong nagpalitaw sa natural niyang ganda. Hindi siya kailangang magbihis nang magarbo para maagaw ang buong atensyon ko.Tumango siya."Oo naman. Excited pa nga si Tita Adele. Sabi niya, matagal na raw niyang gustong mag
Chloe's POVNasa sala kami ng penthouse nang dumating sina Adrian at Roxanne. Nakalatag sa coffee table ang ilang business proposals, notebook, at laptop na inihanda ni Leo. Kanina pa namin hinihintay ang pagdating nila, ngunit halatang mas kinakabahan sila kaysa sa inaasahan ko.Magkahawak ang kanilang mga kamay, tila humuhugot ng lakas sa isa't isa."Ano'ng nasa isip ninyo?" nakangiti kong tanong habang inaalok sila ng kape.Nagkatinginan muna silang dalawa bago nagsalita si Adrian."Matagal na naming pangarap ang magkaroon ng sariling negosyo."Bahagyang ngumiti si Roxanne."Isang coffee shop na may maliit na bookstore. Gusto naming gumawa ng lugar kung saan puwedeng magpahinga ang mga tao—uminom ng kape, magbasa ng libro, o simpleng maglaan ng oras para sa sarili."Napangiti ako."Parang extension ng inyong dalawa."Tumawa sila."Siguro nga," sabi ni Adrian. "Pero hanggang pangarap pa lang iyon. Kulang pa ang ipon namin, at aminado kaming marami pa kaming kailangang matutunan."Hu
Chloe's POVMainit ang pagtanggap sa amin pagpasok pa lang sa bahay nina Marielle at Giovanni. Agad kaming sinalubong ng mahigpit na yakap at masasayang ngiti. Hawak ni Leo ang baby carrier ni Leonel, na mahimbing pa ring natutulog na tila walang pakialam sa ingay ng mga matatanda."Ito na ba ang pinakasikat na baby sa Villafuerte clan?" natatawang biro ni Giovanni habang sumisilip sa carrier."Huwag mong lakasan ang boses mo," bulong ni Leo. "Kapag nagising 'yan, ikaw ang magpapatulog."Natawa kaming lahat.Pagkapasok sa sala, naghain sina Marielle ng maiinit na tsokolate, kape, at mga paborito naming meryenda. Habang nagkukuwentuhan, napansin kong iba na ang pakiramdam ng lahat. Wala na ang bigat ng mga problemang minsang halos sumira sa amin. Ang natira na lamang ay ang kapayapaang bunga ng mga laban na sama-sama naming nalampasan."Kumusta ang married life?" tanong ni Marielle. "At huwag n'yong sabihing perfect."Napangiti ako."Hindi talaga," sagot ko. "Sa totoo lang, akala ko no
Chloe's POVIlang linggo nang umiikot ang mundo namin sa tatlong bagay—si Leonel, ang Villafuerte Foundation, at ang Villafuerte Group.Hindi pala totoo ang mga fairy tale.Akala ko noon, kapag natapos na ang lahat ng pagsubok at nakasal na kayo sa taong mahal mo, magiging payapa na ang buhay. Pero ang totoo, doon pa lang nagsisimula ang tunay na laban.At ang laban na iyon ay hindi laban sa ibang tao.Kundi laban sa pagod, takot, maling desisyon, at mga salitang hindi mo sinasadyang makasakit.Nang gabing iyon, halos alas-diyes na nang dumating si Leo.Pagpasok pa lang niya, alam kong hindi maganda ang araw niya. Nakakunot ang noo, nakabukas ang dalawang butones ng polo niya, at tila pasan niya ang bigat ng buong kompanya sa balikat."Kumain ka na?" mahinahon kong tanong.Umiling lang siya."Nasa study ang mga reports. Titingnan ko muna.""Leo..."Huminto siya.May kung anong kaba ang kumurot sa dibdib ko."Kailangan kong sabihin sa'yo ang nangyari kanina."Tahimik siyang lumingon.I
Chloe’s POVPagbukas ng pinto ng penthouse, sinalubong kami ng pamilyar na init at katahimikan—ibang‑iba sa ingay ng kasal at paghahanda, pero mas buo at mas tunay. Isang buwan na mula noong ikinasal kami, at kasama na namin ngayon ang aming munting biyaya: si Leonel, na mahimbing na natutulog sa aking bisig.Dahan‑dahan kaming naglakad papasok. Inilapag ko siya nang maingat sa kanyang duyan sa tabi ng malaking bintana kung saan kitang‑kita ang buong siyudad na kumikinang sa dilim. Hinaplos ni Leo ang malambot na pisngi ng anak namin, at nakita ko ang pagngiti niya—yung ngiting wala nang ibang halong pag-aalinlangan, puro pagmamahal at pasasalamat na lang.“Parang kailan lang,” bulong niya habang nakayakap sa akin mula sa likuran, “ako lang mag‑isa dito. Malaki, maganda, pero walang buhay. Ngayon… puno na.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang magkabilang kamay niya. “Hindi na ito bahay lang, Leo. Tahanan na natin ‘to. Nandito tayo—ikaw, ako, at si Leonel. Kahit anong mangyari, kumpl
Leo’s POV The morning light coming through the floor-to-ceiling windows of my penthouse felt too bright, too intrusive. Parang kabaligtaran nito ang dilim na nakasanayan ko sa loob ng maraming taon—isang dilim na kahit paano ay nagawa ni Chloe Dimaano na basagin sa loob lang ng isang gabi. Nanatil
Chloe’s POVAng ingay sa loob ng Villafuerte Gala Ballroom ay nakakabingi, pero sa pandinig ko, parang naging muffled background noise na lang ang lahat. All the lights and the judgmental eyes of the elite were fixed on us, trying to peel off my skin and see the "fraud" underneath.Pero mas nararam
Chloe’s POV Sabado na. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, mabilis ang paghinga habang tinititigan ang mukhang bago sa paningin ko. Sakto na sakto sa katawan ko ang puting bestida, parang hinubog lang para sa kurba ko. Naka-low bun ang buhok ko gaya ng bilin ni Alexa, at sa unang pagkakataon
Chloe’s POV Ang Bright Beginnings Kindergarten ay hindi lang basta pre-school — it’s a chaotic masterpiece. Isipin mo ang silid na puno ng amoy ng krayola, tugtog ng mga nursery rhymes na minsan ay wala sa tono, at mga batang tila walang katapusan ang lakas. Honestly, sanay na sanay na ako rito. S







